favorite book,favorite author,an article.(2)

“Climates” is about reading, writing, and talking, and also about silence. It is a novel in which a wife can not find the words to tell her husband where she has been all day, a husband can think of nothing interesting to say to his wife, and everybody fails to say out loud what he or she can write in notebooks and letters. All this silence points backward, to Philippe’s childhood. His father and mother never talked about anything, he complains, and certainly never about emotion.

Maurois’s own family was similar. In his memoirs, he calls his father “bashful” and his mother “reserved.” Between them, they filled the house with “melancholy reticences and unexpressed doubts.” Some of the silence surrounded a particular subject: the family’s Jewishness. This was not exactly hidden, but it was not brought to the fore, either. Maurois, who was born Émile Herzog on July 26, 1885, found out that he was Jewish at the age of about six, when a friend at the local Protestant church told him so. His parents confirmed it, but they also spoke highly of Protestantism. When he became famous, after the First World War, Maurois changed his name, probably more because it sounded German than because it sounded Jewish. He chose “André”, from a cousin killed in combat, and “Maurois” from a village near Cambrai, because he liked the name’s “sad sonority.” It was a veiled name, and a melancholy one, but it accompanied him through a generally very cheerful literary career.

The Herzog family had fled their native Alsace during the Franco-Prussian war of 1870-71, and settled in the town of Elbeuf, in Normandy, where they ran a successful textile mill. The bourgeois and provincial atmosphere of Elbeuf sometimes horrified Maurois, but he felt at home there, and liked to return to breathe in “the moist, vapid odor of steam and the heavy odor of greasy wool,” and to admire the bright colors of the river, which ran blue, green, and yellow from the mill’s dye works. The whole town reverberated to the clang of the looms pounding like a heartbeats.

He had a good education at the lycée in Rouen, falling under the influence of a charismatic teacher, Émile-Auguste Chartier, known as “Alain.” Alain inspired other pupils, too, including Simone Weil and Raymond Aron, urging them to question received ideas. He gave Maurois a love of literature but also, perhaps surprisingly, urged him to take up the mill business after leaving school. Maurois did so, but in his Elbeuf office he kept a secret cupboard filled with Balzac novels and notebooks, and copied out pages of Stendhal to improve his writing style. He became a Kipling enthusiast, and learned excellent English.

He travelled to Paris at least one day a week, and frequented brothels there. One can almost see him starting to turn into one of those coarse provincial industrialists who keeps a mistress in the city and a stifling respectable household at home. But he was diverted from this path by falling madly in love.

favorite book,favorite author,an article.(1)

  .

ıs there any human topic more interesting than love?

The French don’t think so. Ever since Pierre Abelard’s twelfth-century “Historia Calamitatum,” they have been writing lucid, passionate first-person accounts of their loves. Sometimes they write autobiographically; sometimes they turn reality into fiction. Their books may be vast, like the swathes of Proust’s “In Search of Lost Time” that deal with jealousy and desire. Or they may be slim tales or treatises, distilling love to its essence and running it through endless filters of analysis, imagination, reflection, and interrogation. It is not only French writers who do this, of course, but they are more than usually observant and often merciless with themselves. They reveal every power game, every change of emotional weather. Every painful or embarrassing moment is needled out for us on the page. Among the miniature masterpieces in this genre are Benjamin Constant’s “Adolphe,” André Gide’s “Strait is the Gate,” Stendhal’s “On Love,” Roland Barthes’s “A Lover’s Discourse”—and André Maurois’s 1928 novel, “Climates.”

Like the other works, “Climates” stays close to its author’s own experience while making it feel universal. His setting is local: bourgeois France just after the First World War. His people are precisely located, too, behaving in ways that are typical of their sex, class, and upbringing. Yet they dramatize the deepest structures of love’s psychology, as well as other strange phenomena: jealousy, self-delusion, fantasy, and the desire both to lose control and impose it on someone else.

At first sight, “Climates” is a simple fable. It tells of Philippe Marcenat, the heir to a provincial paper-mill business, who falls in love with the woman of his dreams, Odile Malet. He loses her, but is later loved in turn by Isabelle de Cheverny, a woman not of his dreams at all, although he tries (“Vertigo”-ishly) to make her so. We follow first Philippe and then Isabelle as they reflect on their love. There is a happy ending of sorts, though not for Philippe. Maurois has summarized his first vision of the story, in its bare-bones form, as:

Part 1. I love, and am not loved.

Part 2. I am loved, and do not love.

Put that way, it sounds like a perfectly balanced diptych. In fact, it is neither balanced nor anywhere near simple. Each of these four “love” and “non-love” elements conceals some complication, something moving at cross-purposes to it. Beneath what seems to be love, there lurks tyranny or submission, or a mixture of both. Beneath what seems to be non-love, there is… it’s hard to say what, but something indefinable that looks very much like love.

alıntılar

"Zugzwang : satrançta zorunlu hamle ; yapılacak tek hamle kaldığında hiç kıpırdamamaktır. "
 Mr. Nobody

"Because in the end , you won't remember the time you spent working in the office or mowing your lawn . Climb that goddamn mountain . "
Jack Kerouac

" I urge you to please notice when you are happy , and exclaim your murmur or think at some point, "if this isn't nice, I don't know what is. " "

" and your very flesh shall be a great poem."
Walt Whitman ( en sevdiğim şairler arasındadır kendisi.)

"You can't get a cup of tea big enough or a book long enough to suit me. "

"He folded his fear into a perfect rose. He held it out in the Palm of his hand . She took it from him and put it in her hair "
Arundhati Roy , The God of Small Things

"They looked at each other like a pair of parenthesis. "
Daniel Handler, Adverbs

"The things she most wanted to tell him would lose their meaning the moment she put them into words. "
Haruki Murakami

To conclude ,


Scripturient : having a consuming passion to write .

Happy Easter to y'all

Merhabalaar :) uzun bir aradan sonra yine bir aradayız.
Yoğun bir çalışma dönemi daha geride kaldı ve şimdi mola vakti tekrar.
Evet, Paskalya tatilim ( bkz. Easter , bkz. Ostern ) an itibariyle başlamış bulunuyor .


İşte kafamda tasarladığım "okunacaklar" :
- Paulo Coelho , Kazanan Yalnızdır ( bu kitaba yıllar önce başlamıştım ve halen hatırlamakta zorlandığım bir sebepten yarıda bıraktım ,geri dönmek de nasip olmadı. Ama Coelho'nun The Alchemist, Brida ve 11 Hours'undan sonra okuduğum 4.ve sanırım en iyi kitabı olacak . Merak içindeyim :) )
- Patti Smith , Just Kids ( şuan 110.sayfasındayım ve kitap tek kelimeyle MUHTEŞEM. Her zaman merak ettiğimiz ve zaman yolculuğu henüz mümkün kılınmadığından merakımızın giderek arttığı bir
döneme ışık  tutuyor. Evet evet, tam bir dönem kitabı. Kitabın başlığında kast edilen "çoluk çocuk"
aslında sanatçı camiası, öyle ki Andy Warhol'un Fabrika'sındakilerden ara sokaklarda keşfedilmeyi
bekleyen  her biri birbirinden 'unique' sanatçılara dek uzanan bir camia. Hepsinin bir umudu, bi avuç eşyası ve ucuz kağıtlara çizdikleri eskizleri var. Yani her şeyleri :) )

- Lizbon'a Gece Treni ( henüz yeterli açıklama entry'si yapacak kadar ilerlemedim kitapta ama hiç de fena gitmiyor.. )

Filmlerime ise hala karar veremedim ama eminim birkaç tane Woody Allen olacak içlerinde. Evet,
içinizdeki sesi duyar gibiyim : " hani bu adamdan nefret ediyordun? "
Blogu okuyan bir arkadaşımın eleştirisinden yola çıkarak hemen kesin yargıya varmamam gerektiğini fark ettim ve Woody'nin bulabildiğim her filmini izlemeye karar verdim elimden geldiğince,sabrım
yettikçe ve zamanım oldukça her şeyden önce:)

Ve geçen hafta bu planı uygulamaya koyup Celebrity ve Cassandra's Dream filmlerini aldım biraz farklı bir tat almak için bundan.

Cassandra's Dream hakkında bir tek şey söyleyeceğim ve tanıyanlar bilir, bilenler tereddüt etmez ve koşup satın alır : farklı tür bir Match Point adeta.

Kısaca sevmemek elde değil.

Celebrity'de ise hoşlanmadığım belli başlı Woody-vari detayların yanı sıra, konu orijinal olduğundan çok da kötü değil elbette. Hele Leo diCaprio ve Charlize Theron ortaya çıkınca film adeta şenleniyor, bi güzellik geliyor :)

Bu hafta listeye ekleneceklerden sizi de haberdar edeceğim ve minik minik raporlar halinde buraya da not alacağım (açıkçası en çok da kendi değerlendirmelerim için)  .

Şimdilik benden bu kadar . Hepinize kocaman bir "iyi geceler " buradan.

Bu arada hazır yılın bu zamanı , şirin Paskalyamız bize uğramışken sizi eski bir postuma yönlendirmek istiyorum . 30.05.2012 tarihli "mutlu yumurtalar" yazısı. Çünkü ben okurken her defasında oldukça zevk almışımdır, tavsiye ederim :)

biri burjuva mı dedi

Sömestr tatilinde sorumlu olduğum kitaplardan biri  de , Alman Romantik Gotthold Lessing'in oyunu ,,Emilia Galotti'' . Özünde burjuvazinin yansımalarından yalnızca biri.Ama bildiğimiz burjuva hikayelerine benzemiyor;öyle ki karakterler değil son ve verilen mesaj çerçevesinde ''burjuva''nın trajedisini anlatmış diyoruz hep birlikte eser bitince.Yani eserin temsil ettiği ''burjuva'ya dair bakış'' karakteristik özellik kazanıyor.Ancak romantik dram türünden çıkmamış,özelliklerini fazlasıyla barındırıyor.

Oyunun yazılış sürecindeki tarihsel background'a bakmak gerekirse ,

(zaten  oyun ilk kez 1772 yılında sahneleniyor.)

Fransız Devrimi'ne ramak kalmış. Avrupa çalkalanıyor.
Feodalizme duyulan nefretse hat safhada.


Şimdi gelelim benim bu post'u hazırlama amacıma. Almanca bilen arkadaşlar için küçük yaklaşık 40-45 dakikalık çizgi film tadında bir Emilia Galotti uyarlaması paylaşacağım . Oldukça keyifli ve komik. Üstelik zor szene(sahne)leri de hayli sadeleştirmiş ve dallarından budaklarından ayıklamış .

Buyrun almanca izleyeceğimiz o keyifli film :

 

 

 

 

 

 

Hemingway Madness

Hemingway'e olan takıntımın asıl kıvılcım kaynağı The Old Man and the Sea'dir .

Konusu,her şeyi beni çok çok ama çok etkiler hep.

'Şanssızlar türünün en beteri',yani ''salao'' olarak ün salmış balıkçı Santiago'nun hayatının -kurak- yıllarında Manolin adındaki genç bir çocuk sayesinde adeta tekrar ruhunu kazanması ve devamında ikisinin birliktelikleri üzerinedir aslında kitap. Bir de tabii yaşlı adamın nam-ı değer Atlanktik'e özgü kılıçbalığıyla olan struggle'ı yani mücadelesi söz konusu.
Hemingway gibi sert mizaçlı ve hayatı boyunca duygusallığa olabildiğince az yer vermeye çabalamış bir yazar için fazlasıyla sıradışı.(hakkında yapılmış bazı belgesellerde ve filmlerde daha iyi algılayabiliyoruz ki,Hemingway'in şöhreti bu kadar geç yakalamasının ve entelektüel/aydın zümre tarafından oldukça geç kabul edilmesinin sebebi,yazmaya ilk başladığı dönemlerde kitaplarında ''duygusallığa'' fazlaca önem vermesidir.Hatta hakkında yayınlanan 'duygusal çocuk Hem.' tarzındaki eleştiriler yüzünden bol miktarda stres kaynaklı krizler geçirdiği ve sonrasında kendini sadece ve sadece ''insani,olabildiğince sade ve duygudan hayli uzak'' yazmaya odaklamış olması da bir gerçektir.) Ama itiraf etmeliyim ki,beni her sayfasında içine çekti.Bu kitabı o kadar özel yapan şeylerden biriyse,Hemingway'in kendini bir öğleden sonra -karısı ona mutfakta çay demlerken ve ''ay carmela'' şarkısını mırıldanırken- çok sevdiği av tüfeğiyle vurmasından önce,son yazdığı ''major '' yani kayda değer eseri olması. Şimdiden vuruldunuz değil mi?

Bu arada kitabın beyaz perde uyarlaması da olmuş , merak edenler için :

http://www.imdb.com/title/tt0052027/

Kitabı kadar etkileyebileceğine hiç ihtimal vermem ama beğenenler için,izlemekte fayda var.

Yaşlı adamımızı kılıçbalığıyla baş başa bırakıp benim Hemingway takıntıma geri dönecek olursak.

Bu kitabın ardından , yazarın hayat hikayesine bir göz atayım dedim ki amanın !

Adının anıldığı aşklardan tutun,Küba'daki muazzam yaşantısına kadar ...adamın hayatında her şey mi ilgi çekici olur !

İşte ben de tam bunları incelemeye almışken ve bir gece Golden Globe ödüllerini izlerken,kulaklarımın şahit olduğu bir duyuruyla adeta yerimden zıpladım. Böyle güzel bir tesadüf olamaz diye düşündüm çünkü gerçekten olamaz. Meğer Nicole Kidman ve Clive Owen benim içinde olduğum durumu görmüşler,üzülmüşler bu halime ve imdadıma koşup ''şunun kafasındakileri biraz netleştirmek lazım'' demişler. Ve el ele verip ''Hemingway&Gellhorn'' filmini çevirmişler. Üstelik bu film ve Nicole Kidman Golden Globe'a aday bile olmuş.

Amanın da amanın. Bunu duyar duymaz etrafa haber uçurdum 'nerde bu fiiiiiiiiiiiilm nerdeeeeeeeeeeeeee?!' diye ve sonunda yine kendim buldum.

Imdb puanı 6,1 . Evet , yeterince iyi değil . Ama zaten şuana kadar benim bayıldığım hiçbir filmin Imdb puanını 'o kadar da' yüksek göremedim ki.

Neyse,bence film gayet de güzeldi. En azından benim ilgimi çeken noktalarda tatmin ediciydi. Hangi noktalar mı? Örneğin, Hemingway'in yukarıda da bahsettiğim ''sinir krizleri'' gibi ve tabii ki kadınlar&Hemingway.

Mesela bu filmi izledikten sonra onun çalkantılı ve o dönemde -neredeyse- hiç gündemden düşmemiş aşk hayatına merak saldım. Şüphesiz Martha Gellhornla olan evliliği aralarında en garibi.
Çünkü Martha , Hemingway gibi - her ne kadar kişisel görüşüm o yönde olmasa da - çekici,karizmatik ve ''oldukça'' revaçta bir fenomenden ayrılmayı,hatta boşanmayı göze alan tek kadın olmuş Hem.'in hayatında.

Martha'nın -İspanya İç Savaşı'ndaki tek kadın muhabir olmak da dahil-  savaş muhabirliği kariyerinin ve politik gündemdeki rolünün de önüne geçen bu ününü göz önünde bulundurursak,Hemingway'in kadınlar arasında da bir hayli ''popüler'' olduğunu söylemek oldukça mümkün .

Bu enteresan filmin ardından ben birazcık daha abarttım ve Hemingway'in ilk eşi Hadley ile Caz Çağı'nın zirvesinde Paris-İtalya arasında mekik dokuyan aşk hayatını konu almış ''The Paris Wife''ı okumaya başladım.Ve an itibariyle kendisi de bitmiş bulunuyor.(bkz.1920'lerin Paris'i,bkz. Caz Çağı)

Ve şimdi de elimde yine Hemingway'in  -hem filminde hem de kitabında oldukça bahsi geçen - Fiesta:The Sun Also Rises adlı kitabı , brand new okunmak üzere bekliyor.Duyduğuma göre , Amerika'da bazı liselerde  ''yaz tatili kitabı'' olarak dahi okutuluyormuş. Bakalım nasıl çıkacak. Ama Hemingway'in bu saatten sonra beni istese de hayal kırıklığına uğratması olanaksız:)

                                        ,, Martha Gellhorn and Ernest Hemingway, in Cuba. ''

 

  Bu da trailer'ımız. Bu arada unutmadan,filmde İspanya İç Savaşı'yla alakalı bilmediklerimizi de öğreniyoruz. Yani bu güzel insanların büyüleyici aşkının yanında,tarih dersimiz de cabası :)

Oscar'13 raporu:check

Merhabalar !

Yine bir ayın ilk gününün ilk saatlerinde sizinleyim.

Bu sefer gündemde hepimizin sabırsızlıkla beklediği 'Oscar Gecesi' var .

Evet 24 Şubat Pazar gecesi için şimdiden hazırlıklar başladı.

Hollywood'daki hazırlığı demiyorum ama,benim cephemdeki hazırlık :)

Öyle ki sömestr tatili sonrası önümde 4 aylık bir okul dönemi olduğu için , böyle küçük tarihleri kendimi motive etmek ve bu sayede derslerden sürmenaj boyutuna sürüklenmemek için kesinlikle değerlendirmeye bakıyorum.

Gelelim Oscarlara.. İşte bu yılki önemli adaylıklar :


En İyi Film :

-Argo(bir bölümü ülkemizde çekilmiş)
-Django Unchained
-Life of Pi
-Lincoln
-Zero Dark Thirty
-Les Miserables
-Silver Linings Playbook
-Amour
-Beasts of the Southern Wild

Bu filmler içinde şuana kadar izleme şansını yakaladıklarım Argo,Life of Pi,Silver Linings Playbook. Sırada Les Miserables ve Amour var. Ama hedefim 24 Şubat akşamına kadar  bu listedeki tüm filmleri izlemiş olmak. Her yıl alışkanlık oldu artık yapıcak bişey yok :)

Argo içerik olarak hem yaşanmış bir olayı konu aldığı için , hem de yarı dokumenter nitelikte olduğu için benim tam da bayıldığım film türü kategorisine giriyor. Hem yönetmen koltuğunda olan,hem de oyuncu olarak filmde yer alan Ben Affleck'i tebrik etmek gerekiyor.

Silver Linings Playbook ise bu üçü arasında en beğendiğim. Bradley Cooper ve Jessica Lawrence zaten daha en baştan yürekleri fethediyor. Ama oyunculuklar vizyonun da önünde. Bunu okuyan herkesin kesinlikle tereddüt etmeden izlemesini tavsiye ederim. Robert De Niro da filmdeki varlığıyla içinizi ısıtacak ve hem güldürüp;hem ağlatacak hafiften :) Kısaca,bu filmde her şey var.

Pek konuşulan ve duyduğuma göre 15 saniyesi için bile 3 ay uğraşılmış , yönetmen Ang Lee'nin edebiyat uyarlaması büyük yapımı Life of Pi'ye gelince,nereden başlasam bilmiyorum çünkü açıkçası filmin kendisini değil mesajını beğendim yalnızca. Bu hikayeden, film gündeme gelmeden çok çok önce -aynı zamanda Pulitzer Prize'a da layık görülmüş- romanı sayesinde haberim olmuştu ve kitabının yarattığı etki üzerine filmi de epey merak etmiştim ama ne yalan söyliyim biraz hayal kırıklığı oldu benim için.Yalnız şöyle de bir gerçek var ki , sanırım filmde dünya üzerindeki en muhteşem kaplan oynatılmış,sözün bittiği yerde nam-ı değer tigeeeeer :)

Gelelim diğer merak edilen adaylıklara ,

En İyi Yönetmen :

-Ang Lee,Life of Pi
-Steven Spielberg,Lincoln
-Michael Haneke,Amour ( gönlüm burada)
-Benh Zeitlin ,Düşler Diyarı
-David O. Russell,Silver Linings Playbook


En İyi Erkek Oyuncu :

-Daniel Day-Lewis,Lincoln
-Joaquin Phoenix,The Master
-Denzel Washington ,The Flight
-Bradley Cooper,Silver Linings Playbook
-Hugh Jackman,Les Miserables

En İyi Kadın Oyuncu :

-Jessica Chastain,Zero Dark Thirty(filmi henüz izlememiş olsam da,Jessica Chastain candır !)
-Naomi Watts,The Impossible
-Jennifer Lawrence,Silver Linings Playbook
-Emmanuelle Riva,Amour
-Quvenzhane Wallis,Beasts of the Southern Wild


İşte en merak ettiklerimiz:)

Ben şahsen temposu çok yüksek,yorucu ve abartısıyla çalışmakla geçen 4 ay sonrasındaki bu güzelim 2 haftalık sömestr tatilimin her gününün tadını çıkarmaya bakıyorum.Çünkü çok geçmeden aynı tempo tüm hızıyla devam edecek,enerji toplamam şart.
O yüzden bu iki haftaki sloganım : ''keyfim bilir.''
Keyfim de çoğunlukla film veya kitaplarımdan yana olduğu için,haliyle ben de bol bol dinlenmiş oluyorum :)

Size de tavsiye ederim,bu günleri -çok değil bir iki hafta sonra-  çok arayacağız , benden söylemesi !

O zaman 24 Şubat'ta Los Angeles Dolby Theatre'da Emma Stone ve Seth MacFarlane'nin sunacağı o güzel akşamın ertesinde yorumlarımı bekleyin, şimdilik görüşürüz :)